سر کلاس ریاضی بودم که استاد اومد و دو خط موازی کشید خط بالایی نگاهی

به خط پایینی کرد و عاشقش شد خط پایینی هم نگاهی به خط بالایی کردو تو دلش

عاشقش شد

در همین هنگام بود که استاد داد زد  دو خط موازی هیچ وقت به هم نمیرسن

هردو ...

  اگه سبزم اگه جنگل اگه ماهی اگه دریا

اگه اسمم همه جا هست  روی لبها تو کتابا

اگه رودم رود گنگم مثه بودا اگه پاک

اگه نوری به صلیبم اگه گنجی زیر خاک

واسه تو قده یه برگم پیش تو راضی به مرگم

اگه پاکم مثه معبد اگه عاشق مثه هندو

مثه بندر واسه قایق مثه قایق واسه پارو

اگه عکس چهل ستونم اگه شهری بی حصار

واسه آرش تیر آخر واسه جاده یه سوار

واسه تو قده یه برگم پیش تو راضی به مرگم

اگه قیمتی ترین سنگ زمینم توی تابستون دستای تو برفم

اگه حرفای قشنگ هر کتابم برای اسم توچنتا دونه حرفم

اگه سیلم پیش تو قده یه قطره اگه کوهم پیش تو قده یه سوزن

اگه تن پوش بلند هر درختم  پیش تو اندازه دگمه پیرهن

واسه تو قده یه برگم پیش تو راضی به مرگم

اگه تلخی مثه نفرین اگه تندی مثه رگبار

اگه زخمی زخم کهنه مثه بقضی روی دیوار

اگه جام شوکرانی تو عزیزی مثه آب

اگه ترسی اگه وحشت مثه مردن توی خواب

واسه تو قده یه برگم پیش تو راضی به مرگم

تو بهوونه ی هر عاشق واسه ی زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید

مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور

هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور


با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی

میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی


مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی

تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی



تو همون حس غریبی که همیشه با منی

تو بهوونه یه هر عاشق واسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید

مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی

غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی

تو کجایی، تو کجایی ؟؟

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ...

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا...

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم

را پنهان خواهم کرد.............

چــــــاره ای کو بهتر از ديوانگی؟!                      

      بُســـکلدصد لنگر از ديـــــــــوانگی

          ای بســـــا کافر شده از عقل خويش                      

                هيــچ ديدی کافر از ديــــــــوانگی؟!

            رنــج فربه شد، بــــــرو ديوانه شو                             

                                      
         رنـج گردد لاغـــــر از ديوانگی

 
      در خراباتی که مجـنونان روند